Twoje dziecko nie znosi kolorowanek — i może to być naprawdę dobry znak

Koleżanka zadzwoniła w zeszłym tygodniu, sfrustrowana. „Kupiłam Mii te wszystkie kolorowanki i eleganckie markery. W ogóle ich nie tyka. Czy coś jest z nią nie tak?”

Z jej dzieckiem wszystko jest w porządku.

Oto czego się nauczyłam: niektóre dzieci nie znoszą kolorowanek. I to jest właściwie dobry znak.

Dzieci, które muszą budować, a nie kolorować

Niektóre dzieci wchodzą do naszej pracowni, widzą farby i papier i od razu pytają: „Czy mogę użyć tych kartonów?”

Nie chcą wypełniać cudzych linii. Chcą konstruować. Projektować. Rozwiązywać problemy.

Jedno dziecko spędziło całą godzinę, budując zamek z materiałów z recyklingu. Nie narysowało ani jednej kreski. Jego tata wyglądał na zażenowanego.

Ale to dziecko obliczało kąty, testowało materiały, szukało równowagi. Wyobraźnia przestrzenna, z którą większość dorosłych ma problem.

Jeśli twoje dziecko woli budować niż rysować:

Kartony i taśma
Glina lub masa plastyczna
Druciki kreatywne i patyczki po lodach

Przestań zmuszać je, żeby siedziało spokojnie nad kolorowanką.

Perfekcjonista, który nie potrafi zacząć

„Wpatruje się w pustą kartkę. Nie postawi ani jednej kreski.”

Tym dzieciom nie brakuje pomysłów. Są przerażone perspektywą podjęcia złej decyzji.

Co działa:

Dawaj podpowiedzi, a nie pustą kartkę. „Narysuj coś podwodnego” działa lepiej niż „narysuj cokolwiek”
Spróbujcie „dnia brzydkiej sztuki” — zróbcie coś celowo brzydkiego
Wyzwania na czas. „60 sekund na narysowanie psa.” Nie ma czasu na rozmyślanie.

Dlaczego chłopcy porzucają sztukę około 8. roku życia

Ktoś wyśmiał ich rysunek. Albo powiedział, że sztuka jest dla dziewczyn. I tak po prostu się zamykają.

Co pomaga:

Połącz sztukę z tym, co kochają — postaciami z gier, komiksami, projektami skateparków
Nazwij to „czasem tworzenia”, a nie „lekcją plastyki”
Trzymaj materiały w zasięgu ręki, nigdy nie zmuszaj

Czego naprawdę uczy sztuka

Podejmowania decyzji. Czerwony czy niebieski? Duży czy mały?

Tolerancji na frustrację. Farba kapie. Glina pęka. Mimo to działaj dalej.

Zaufania do siebie. Nie ma klucza odpowiedzi. Zaufaj własnemu osądowi.

Zaczynania od nowa. Odwróć kartkę. Spróbuj jeszcze raz.

Kiedy się martwić (a kiedy nie)

Nie martw się, jeśli:

Używa tylko jednego koloru
Rysuje wciąż to samo
Praca wygląda „zbyt prosto”
Szybko traci zainteresowanie

Zwróć uwagę, jeśli:

Odmawia JAKIEJKOLWIEK aktywności twórczej
Wpada w histerię z powodu niedoskonałości
Boi się postawić jakąkolwiek kreskę

Wypróbuj w tym tygodniu

Wybierz jedno:

Budowniczy: Daj mu karton. Nic więcej.

Perfekcjonista: Minutnik na 5 minut. Twórzcie razem. Przestańcie, gdy zadzwoni.

Znudzone dziecko: Losowe materiały. Zróbcie coś użytecznego.

Przestań się zamartwiać, czy są „dobre z plastyki”.

Zapytaj raczej: Czy próbują? Czy podejmują decyzje? Czy nie przeszkadza im bałagan?

To jest to, co się liczy.